داشتم كارام راستو ريس مي كردم كه زنگ موبايلم به صدا در امد به شمارش كه نگاه كردم ديدم يكي از دوستان صميمي من كه خيلي وقت بود ازش خبري نبود گوشي رو برداشتم و با كلي انرژي گفتم سلام چطوري كجايي چرا پيدات نيست د وستمم كلي احوال پرسي كردو گفت مدت زيادي بوده كه در گير ماجراهاي شغلي و خانوادگي بوده از اين درو اون در صحبت كرديم اونهم برام از چيزهايي كه بهش گذشته بود صحبت كرد ميگفت تو محيط كارم در حال انجام كارام بودم دلم هم حسابي حسلبي گرفته بود ناراحت و پكر بودم تو دلم واسه خودم با خدا صحبت مي كردم دنبال راه حلي مي گشتم تا ازين بنبست بيرون بيام ولي خوب انگار همه درا بسته بود گفتم خدايا تو كه هيچ وقت من رو تنها نذاشتي لطفا كمكم كن تو همين اوضاع بودم كه يك دفعه سروكله يكي از همكارام كه اتشفشان انرژيه پيدا شد يك نگاه به من انداخت و بدونه مقدمه گفت ميدوني من هر وقت تو يك مشكل يا يك سختي مي افتم به چي فكر مي كنم . من هم با تعجب از اينكه اين از كجا پيداش شده بود منتظر شدم تا بقيه حرفاشو بزنه گفت من هر وقت شرايط زندگيم سخت ميشه تازه هيجان زده ميشم واسي من كه حرفاش عجيب غريب بود حرف هاش از جنس يك دنيا ديگه بود كه من رو از خلوت خودم بيرون مي كشيد با اشتياق گفتم خوب گفت من هر مشكل جديد رو به ديد يك تجربه تازه و يك سري وقايع نو نگاه مي كنم از اينكه اين موضوع ها نميذاره كه زندگيم يكنواخت بشه خيلي خيلي خوشحالم و بعد يك دفعه مثل جن غيبش زد ومن رو با يك دنيا حرف تازه تنها گذاشت.زندگي همين جوريه وقتي شرايط براي ما تغيير ميكنه اين ديدگاهاي ماست كه به ما مي تونه انرژي بده يا مارو ضعف و نا توان كنه داشتن نگرش هاي نو به زندگي مي تونه حتي تلخ ترين اتفاقات رو براي ما تبديل به موهبتهاي تازهاي بكنه بشرط اينكه ابتدا ما خودمون اين رو بخواهيم .زندگي چه با غم چه با شادي فقط زندگيه و ما بازيگران صحنه اون هستيم نمايش نامه به دست خود ما نوشته ميشه بهتر كه تو نگارشش كمي بيشتر دقت كنيم_بركت باشه

صبح بود و تنها صدایی که می امد خش خش سنگ های کوچکی بود که زیر پایم سر می خوردند و به اطراف پرت میشدند سرم پایین بود و مواظب بودم تا پاهایم را در جای درست قرار دهم شیب کوه زیاد بود باد خنکی در حال وزیدن بود با اینکه شب قبل دیر وقت به رختخواب رفته بودم و چشمانم سنگینی میکرد ولی از اینکه در این صبح زود در کوه بودم و خود را در آغوش باد رها کرده بودم بسیار حس خوبی داشتم در دنیای خودم غرق بودم که یک دفعه نور زیبایی صورتم را لمس کرد و کمی چشمانم را زد . خورشید داشت از پشت کوه در دل ابرهای سیاه طلوع میکرد بی درنگ موبایلم را برداشتم و شروع به عکاسی کردم هر چقدر از طلوع خورشید میگذشت افق زیباترو زیبا تر میشد نور زیبای خورشید دشت پوشیده از علف های زرد را تبدیل به پهنه ای زرفام کرده بود . من محو تماشای طبیعت شده بودم خورشید از پشت ابرها دالانی پیدا کرده بود و دزدکی به زمین نگاه می کرد چه دنیایی بود با ولع تمام به تماشا مشغول بودم می دانستم که زمان برای تماشای این همه زیبایی به من فرصتی نمی دهد پس تا جایی که می شد استفاده می کردم و تصاویر را به خاطر می سپردم به این فکر می کردم فقط کسانی که بیدار هستند می توانند این مناظر را ببینند در زندگی روزمره ما هم همین طور هست زیبایی های بسیاری در اطراف ما هست ولی برای درک انها باید در اگاهی معنوی بیدار بود . هوشیاری و بیداری معنوی به خود شخص بستگی دارد و اینکه بخواهد  از خواب  روزمره گی ها  بیدار شود بلاخره بیداری برای هر کسی رخ میدهد ولی از هر جایی که بیدار شویم از همان جا به تعقیب زیبایی ها خواهیم پرداخت ـ برکت باشد